
هنگامیکه می خواستم از این پسر بنوجوان ویر احمدی عکس بگیرم لبخندی با شرم و خجالت بر لبانش نقش بست و هرچه اصرار کردم جلو نیامد ، بی اختیار مرا بیاد پسرکانی همسن وی انداخت که این روزها در کوچه پس کوچه های تهران با بی پروایی هرآنچه بر فکرشان جاری میشود نثار دخترکانی کوچکتر از خود می کنند ..... که هر دو در ۱۴و۱۵ سالگی در پی آنیند که چند سال بعد خیلی راحت تر به کف می آورند غافل از اینکه انچه اکنون دارند دیگر باز نخواهد گشت.
+ نوشته شده در پنجشنبه پنجم اردیبهشت 1387ساعت 22:46  توسط مریم عرشی
|