صندوقچه

چراغي به دستم، چراغي در
برابرم:
من به جنگ سياهي مي روم.
گهواره هاي خستگي
از كشاكش رفت و آمدها
باز ايستاده اند،
و خورشيدي از اعماق
كهكشان هاي خاكستر
شده را
روشن مي كند.

(احمد شاملو)

پ.ن : این عکس چیز خاصی نیست اما نمی دونم چرا دوستش دارم ، شاید چون یادی است از ماموریت مشهد که با مدیر، همکار  و دوست خوبم رفتم اونجا ، اصلا هم فکر نکنید چون امیدوارم این پست رو بخونه دارم پاچه خواری می کنم ها. اما خداییش بجز جنبه های کاریش بقیه اش خوش گذشت.

ديدم كه درخت هست
وقتي كه درخت هست پيداست كه بايد بود
بايد بود
 و رد روايت را تا متن سپيد دنبال كرد

سهراب سپهری

محل : جاده ای که به دریاچه تار منتهی می گردد.

صداي زنگ قافله را مي شنوي ؟
با مشتي كابوس همسفر شده ام
راه از شب آغاز شد به آفتاب رسيد و اكنون از مرز تاريكي مي گذرد
قافله از رودي كم ژرفا گذشت
سپيده دم روي موج ها ريخت
 چهره اي در آب نقره گون به مرگ مي خندد

سهراب سپهری

محل عکس : دریاچه تار ، چوپانی با افتخار گوسفندانش را به چرا آورده بود.

پ.ن : اگر دوست دارید بدانید تاچه حد به وبلاگ نویسی معتادیدُ سری به اینجا بزنید

How Addicted to Blogging?

بنده حقیر که ۷۷ درصد معتاد تشخیص داده شدم.

من دراين تاريكي
فكر يك بره روشن هستم
كه بيايد علف خستگي ام را بچرد
من دراين تاريكي
امتداد تر بازوهايم را
 زير باراني مي بينم
 كه دعاهاي
نخستين بشر را تركرد
من در اين تاريكي
 درگشودم به چمنهاي قديم
به طلايي هايي كه به ديوار اساطير تماشا كرديم
من در اين تاريكي
ريشه ها را ديدم
و براي بته نورس مرگ آب را معني كردم

(سهراب سپهری)